Autor: admin

https://mediateka.muzhp.pl/michal-sikorski-nagranie-w-ramach-projektu-pologen

Najpopularniejszy aktor młodego pokolenia znany bardziej jako Ojciec Jakub z serialu „ 1670 „ , że częściej witany jest zwrotem : „ Szczęść Boże „ niż „ Dzień Dobry „ . W materiale dokumentalnym w reżyserii Cezarego Ciszewskiego opowiada o tym jak ważny jest dla niego język polski nazywając go „ zajebistym „ . Jeśli tak czuli by jego rówieśnicy , to bez względu na poziom kultury osobistej i wykształcenia tak właśnie by powiedzieli w uznaniu dla naszej kultury narodowej . Taki właśnie jest Michał Sikorski jako aktor i jako młody człowiek . Odważny i mocny w manifestacjach myśli i ról ale nigdy wulgarny i banalny . Oświadcza w Pologenie , że chce brać odpowiedzialność za Polskę bo : „ jest utkany z Pologenu „ i to jest jego siła która napędza jego rozwój artystyczny . Michał uważa , że jego życiową misją jest jego ojcostwo i ukształtowanie przyszłości syna to coś co stawia najwyżej ponad celami zawodowymi . W Studio Wolny Mikrofon podczas wywiadu padło wiele szczerych zdań i anegdot z planu serialu i nie tylko . Dzieciństwo w Wadowicach i lata spędzone w Poznaniu w Teatrze Polskim gdzie gra w kilku sztukach w tym w kultowej „ Cudzoziemce „ . Ten spektakl opowiadający o Rosjance która żyje w przedwojniu w polskiej rodzinie miał premierę na kilka dni po agresji Rosji na Ukrainę . Cezary Ciszewski nagrał część spektaklu , która została przedstawiona w materiale filmowym . Główną rolę w tym spektaklu gra Rosjanka z polskim paszportem Alona Szostak . 

Materiał filmowy Pologen z Michałem Sikorskim zaczyna się od  słynnego tekstu z serialu 1670 : „ Zamawiałem pomyślność dla Polski i ma być pomyślność dla Polski „ !!!!! . Ojciec Jakub krzyczy na pana Boga do którego się modli na klęczkach , gdy wchodzi do pokoju jego ojciec i pyta : „ z kim ty rozmawiasz „ ?

Właśnie ta scena podobnie jak wiele innych oddaje misję serialu i postaci Ojca Jakuba . „ Pokażmy , że potrafimy się z siebie śmiać „ . Tak na pełne gardło . Z akceptacją naszych wad i wad naszych przodków . Wtedy naprawdę poczujemy wspólnotę i naprawdę ruszymy całym narodem do przodu . 

Wybrane teksty Ojca Jakuba (Michał Sikorski) z serialu „1670”

Poniżej znajdziesz przykładowe cytaty i charakterystyczne wypowiedzi Ojca Jakuba, czyli Michała Sikorskiego, które padają w serialu „1670”:

• „Miałem kumpla, co wystarczyło, że kobiecą łydkę zobaczył i już, zaganiał do izby dzierlatkę. A przy okazji świetny proboszcz.”
  (odc. 4, Marsz równości)
• „Opłaty przyjmuję z góry. Podczas egzorcyzmu diabeł podszeptuje mi podwyższenie cen.”
  (odc. 7, Polowanie)
• „Wszystko, co ważne jest na mszy. A teatr to tylko dziwnie ubrany facet mówiący do tłumu przez godzinę niestworzone historie.”
  (odc. 7, Polowanie)
• „Wybrałem Kościół, ponieważ szukałem możliwości pracy w dynamicznie rozwijającym się zespole, w stabilnej organizacji z silną pozycją na rynku.”
  (odc. 1, Sejmik)

Te kwestie podkreślają humor, satyrę i wyjątkowy charakter postaci Ojca Jakuba oraz styl serialu „1670”.

Życiorys : 

Michał Sikorski urodził się 5 września 1995 roku w Wadowicach. Już od dziecka marzył o zostaniu aktorem i swoje pierwsze kroki na scenie stawiał w szkolnym kółku teatralnym oraz podczas konkursów recytatorskich, wygrywając m.in. Ogólnopolski Konkurs Recytatorski w Ostrołęce. Ukończył Wydział Aktorski Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie w 2020 roku.

Sikorski jest zarówno aktorem filmowym, jak i teatralnym. W latach 2019–2023 związany był z Teatrem Polskim w Poznaniu, a od 2023 roku pracuje w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Na scenie zagrał m.in. w „Hamlecie” Mai Kleczewskiej, za co zebrał bardzo pozytywne recenzje, a wyróżnienie na Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi zdobył za spektakl dyplomowy „Zachodnie wybrzeże”.

W kinie przełomową rolę przyniosła mu główna rola w filmie „Sonata”, za którą otrzymał nagrodę za debiut aktorski na 46. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i kilka innych prestiżowych wyróżnień. Wystąpił także w takich produkcjach, jak „Czarna owca”, „Wszyscy moi przyjaciele nie żyją”, „Masz ci los!”, „Freestyle” i „Otwórz oczy”.

Szerokiej publiczności jest najbardziej znany dzięki roli księdza Jakuba Adamczewskiego w serialu „1670”, która przyniosła mu ogromną popularność i nagrodę „Olśnienia Onetu” wspólnie z innymi aktorami serialu. Za tę rolę Sikorski zebrał liczne pochwały, a produkcja szybko zdobyła status hitu w Polsce.

Cezary Ciszewski, twórca cyklu dokumentalnego POLOGEN, reprezentowanego i uruchamianego przez Muzeum Historii Polski, prezentuje sylwetkę Cecylii Malik – jednej z najważniejszych współczesnych polskich artystek i aktywistek ekologicznych, którą dokumentuje od ponad 25 lat.

Cecylia Malik (ur. 1975 w Krakowie) to malarka, performerka, edukatorka, ekolożka i miejska aktywistka. Ukończyła malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (dyplom z wyróżnieniem) oraz podyplomowe studia kuratorskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od początku swojej twórczości łączy sztukę z zaangażowaniem społecznym i ekologicznym, wychodząc daleko poza ramy galerii czy muzeów – jej działania dzieją się w przestrzeni publicznej, są otwarte, angażujące i mają realny wpływ na rzeczywistość.

Jest współtwórczynią „Modraszek Kolektyw” – akcji ratującej Zakrzówek przed zabudową, inicjatorką cyklicznej „Wodnej Masy Krytycznej” na Wiśle oraz licznych społeczno-artystycznych przedsięwzięć: „Matki Polki na wyrębie” (protest przeciwko LEX Szyszko), „Warkocze Białki” (w obronie rzeki Białki), „Siostry Rzeki” (wspólnie z Koalicją Ratujmy Rzeki, przeciw budowie zapory w Siarzewie) czy „Chciwość Miasta” (w obronie modernistycznego hotelu Cracovia). Jej działania są przemyślane i konsultowane z ekspertami, a zarazem mają formę artystycznych happeningów, które przyciągają uwagę mediów i opinii publicznej.

W projekcie „365 Drzew” przez rok codziennie wspinała się na inne drzewo, dokumentując to fotograficznie i budując tym samym społeczność wokół ochrony zieleni miejskiej. Za tę akcję otrzymała tytuł „Kulturystki Roku 2010” Programu 3 Polskiego Radia, a dokumentacja projektu ukazała się w formie albumu. Jej indywidualne wystawy prezentowane były m.in. w Galerii Zderzak i Bunkrze Sztuki. Za projekt „6 Rzek” otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a w 2018 roku została laureatką prestiżowej Nagrody Katarzyny Kobro za działania przekraczające ramy sztuki i skutecznie angażujące społeczności w troskę o najbliższe otoczenie i relacje z naturą .

Cecylia Malik jest także autorką filmu dokumentalnego „Raj na ziemi”, opowiadającego o miłości bezdomnej pary z sąsiedztwa. Jej praktyka artystyczna to nie tylko malarstwo, ale przede wszystkim aktywizm – organizowanie protestów, które są jednocześnie dziełami sztuki i formą społecznego dialogu. Współtworzy Centrum Sztuki Współczesnej Wiewiórka w Krakowie, a jej najnowsze działania – jak „Moda na Rzeki” czy międzynarodowe akcje Siostry Rzeki – pokazują, że polski aktywizm ekologiczny może być twórczy, włączający i skuteczny.

W nagraniu dla POLOGENU Cecylia Malik podkreśla, że opowieść o rzece to opowieść o tożsamości, a sztuka może być narzędziem budowania wspólnoty i zmiany społecznej. Jej protesty są pełne piękna, poczucia humoru, ale i determinacji – łączą ludzi ponad podziałami, inspirują do działania i przypominają, że troska o przyrodę jest naszym wspólnym obowiązkiem.

25 lat dokumentalnej obserwacji Cecylii Malik przez Cezarego Ciszewskiego to zapis drogi twórczej artystki, która z odwagą i konsekwencją łączy sztukę, ekologię i społeczne zaangażowanie, wyznaczając nowe standardy dla współczesnych twórców i aktywistów w Polsce .

https://mediateka.muzhp.pl/cecylia-malik-nagranie-w-ramach-projektu-pologen

Władysław Gąsiorowski, 74-letni emeryt z warszawskiego Mokotowa, to przykład współczesnego polskiego patrioty, który codzienność zamienił w inspirującą opowieść o wolności i zaradności. Od sześciu pokoleń mieszkaniec Warszawy, przez większość życia był związany z motoryzacją, ale dziś wybrał ekologię i aktywność fizyczną – jeździ elektrycznym rowerem trójkołowym z własnoręcznie zbudowaną przyczepą kamperową, którą nazwał „Władex”.

Jak sam mówi:
„Pologen to moja przyczepa. Przyczepa kamperowa. Już od dwóch lat ją mam. Daje mi wolność. Całkowitą wolność. Sprawy mieszkaniowe są w Warszawie bardzo kłopotliwe, a ja sobie poprzez wybudowanie takiej przyczepy kamperowej, rowerowej zrobiłem taki mały domek, swój własny. Jestem Polakiem. Przede wszystkim jestem mieszkańcem Warszawy i to w szóstym pokoleniu zaznaczam”1.

Władysław podkreśla, że wolność to nie tylko prawo, ale i odpowiedzialność – po jej odzyskaniu trzeba „wziąć się do roboty”, dbać o zdrowie, być aktywnym fizycznie i utrzymywać dobrą dietę. Zawsze decydował o sobie sam, nie poddając się presji otoczenia. Jego filozofia życia to samodzielność, uczciwość i optymizm:
„Ja nigdy nie narzekam. Najważniejsze to się ruszać – zrobiłem rowerowego campera i jestem wolny, mam dom tam, gdzie chcę. Rodzice i emigracja nauczyli mnie: najpierw praca, a potem impreza i odpoczynek, ale nigdy w odwrotnej kolejności”.

Zbudowanie campera było możliwe dzięki wsparciu syna – razem znaleźli projekt w internecie i zrealizowali go w piwnicy ze sklejki. Dziś pan Władysław podróżuje po Mazowszu, najczęściej odwiedza Pola Mokotowskie, gdzie można go spotkać opalającego się obok swojego pojazdu. Na camperze umieścił tabliczkę „Zwycięstwo demokracji”, wyrażając radość z wolnych wyborów i przemian, których był świadkiem.

Jest dumny z tego, że zapewnił synowi mieszkanie i stabilizację, a sam cieszy się zdrowiem dzięki ruchowi i gimnastyce. Strata żony była dla niego najtrudniejszym doświadczeniem, ale nie poddał się – aktywność i kontakt z ludźmi pomagają mu zachować pogodę ducha.

Władysław Gąsiorowski jest jednym z bohaterów projektu POLOGEN – wielogłosu polskiej tożsamości narodowo-historycznej, dokumentowanego przez Cezarego Ciszewskiego. Jego historia pokazuje, że patriotyzm to nie tylko wielkie czyny, ale codzienna zaradność, troska o bliskich i umiejętność cieszenia się wolnością w praktyce

https://mediateka.muzhp.pl/wladyslaw-gasiorowski-nagranie-w-ramach-projektu-pologen

Beata Łubczonek, znana szerzej jako Rap Teściowa, to wyjątkowa postać warszawskiej sceny artystycznej i internetowej. Ma 62 lata i od pięciu lat rapuje razem z synem Kubą, tworząc rodzinny duet RapTeściowa i Synek. Wcześniej przez lata występowała z zięciem w zespole „Teściowa Śpiewa”, który czerpie z warszawskiego folkloru i miejskiej tradycji, inspirując się m.in. postacią Stanisława Grzesiuka.

Beata przez 42 lata pracowała jako bibliograf medyczny w Bibliotece Lekarskiej, określając siebie „szarym korzeniem bujnych kwiatów nauki polskiej” – cichą, lecz niezbędną częścią naukowej wspólnoty. Jest żoną od 42 lat, matką trójki dzieci i babcią pięciorga wnucząt. Jej codzienność i tożsamość są mocno zakorzenione w Mokotowie, gdzie mieszka od urodzenia, pielęgnując rodzinne tradycje i pamięć o przeszłości – jej dziadek zginął w obozie Mauthausen, w którym przebywał też Stanisław Grzesiuk. Beata wielokrotnie prowadziła Festiwal Grzesiuka na Mokotowie, a warszawska gwara i historia miasta są obecne w jej twórczości.

Rap Teściowa zaczęła zdobywać popularność na TikToku w czasie pandemii, kiedy – nie mogąc spotykać się z publicznością – zaczęła nagrywać spontaniczne, szczere freestyle’e z synem. Jej teksty są reakcją na rzeczywistość, formą dialogu z ludźmi, często inspirowane rozmowami z rodziną lub sugestiami internautów. Jak sama mówi, „wiele pomysłów przychodzi we śnie”, a większość nagrań to szybkie, autentyczne reakcje na codzienne wydarzenia. Jej rapy powstają w kilka minut, dlatego na filmach często czyta z telefonu – ale pamięć ma doskonałą, co udowadnia na długich koncertach, śpiewając z głowy.

Beata podkreśla, że nigdy nie wstydziła się swojego kraju i zawsze była dumna z polskości. Jej „bardzo silny pologen” to optymizm, radość życia, aktywność i otwartość na ludzi. Nie narzeka na Polskę, lecz stara się wnosić pozytywną energię do życia innych – zarówno w rodzinie, jak i na scenie czy w sieci. Jej działalność spotyka się z entuzjastycznym odbiorem, zwłaszcza wśród młodych ludzi, którzy doceniają szczerość, dystans i autentyczność Rap Teściowej. Najbliżsi są dla niej wsparciem i inspiracją, a sama Beata nie traktuje swojej działalności z przesadną powagą – najważniejsze jest dla niej dawanie radości i budowanie wspólnoty2.

Jest lokalną patriotką, pielęgnuje pamięć o Mokotowie, prowadzi słuchaczy przez miejsca swojego dzieciństwa i rodzinnych historii, od murali Zofii Stryjeńskiej po pomniki pamięci walki z okupantem. Jej marzeniem na przyszłość jest nagranie płyty z synem i dalsze koncertowanie, choć – jak sama mówi – plany woli nazywać marzeniami2.

Beata Łubczonek pokazuje, że współczesny patriotyzm i polskość mogą być radosne, codzienne i pełne energii, a tradycja – inspiracją do dialogu i twórczości. Jej historia to dowód, że „gen polskości” (POLOGEN) to nie tylko historia i powaga, ale też uśmiech, muzyka i otwartość na ludzi.

https://mediateka.muzhp.pl/beata-kubczonek-rap-tesciowa-nagranie-w-ramach-projektu-pologen